Het leven in México

Laatste loodjes wegen het zwaarst, maar de laatste dagen hier allerminst. In een land waar men ervan houdt om met de dood te flirten, en de dood te vriend houdt is het einde misschien niet het ergste. Met wat weemoed en gemengde gevoelens verlaat ik morgen het vaderland. Velen willen dat ik blijf, maar waarom precies weet ik niet. Ik word tot op vandaag toch nogal gezien als een buitenlander en vanochtend nog vroeg een vriendin van Vicky of ik wel spaans sprak.

Het begin van het einde begon donderdag toen ik met mijn oma 'mama Bertita' en mijn tante Ana meeging naar het koloniale Guanajuato. Zaterdag zou de bruiloft van Fernando en zijn vriendin Mariana in San Miguel de Allende zijn en voor die tijd bleven we in Guanajuato. Anders dan het gros van de lelijke stinkende gevaarlijke met auto's gevulde betoncomplexen van steden in Mexico begroet Guanajuato je met een spaanse architectuur met smalle steegjes en straatjes zonder auto's. Al het verkeer in de binnenstad bevind zich in een soort droge ondergrondse grachten waar vroeger water in stond. Slechts enkele straten op begane grond zijn voor auto's opengesteld. Het is eigenlijk heel vreemd om al die mexicanen in een zo mooi onderhouden en geordend stadje te zien. Zonde kwam in me op, waarna ik me schaamde voor mijn politiek incorrecte gedachtegang.

Toen we aankwamen in het stadje was er feest, en wel voor de twee dagen dat we er verbleven. 'S nachts werd er gedanst, maar een uitnodiging die ik kreeg om mee te gaan met de verkoopsters van een sierradenwinkeltje van Ana negeerde ik om aan mijn nachtrust te komen. Die was er niet, want de kamer waar ik sliep lag blijkbaar aan de doorgaande steeg van de stad vol met luidkeelse dronken jongeren, ruziemakende geliefden en anderen oncomfartabiliteiten.

Maar mooie dingen maken saaie verhalen dus zaterdag gingen we naar San Miguel voor de bruiloft van Fernando. Manuel zou er al sinds de vorige dag vertoeven, maar na een telefoontje bleek hij heel geirriteerd op de weg te zitten en een flinke omweg maakte. Ana en 'mama Bertita' bleven in een ander winkeltje van Ana (ja ze heeft me een imperium winkeltjes op toplocaties, ik maar denken dat ze het niet superbreed had) en de man van Ana die mijn showreel had gezien nodigde me heel aardig uit om samen op fotojacht te gaan in het ongeëvenaarde koloniale San Miguel dat een waar kunstmiddelpunt is. Dus na wat huisjes op de gevoelige chip te zetten waren we toe aan iets kunstzinniger en nam Ricardo me mee naar Mexicaanse cultuur.

Voordat ik het wist zaten we in een arena en in een hoekje in het zand lag een zwarte stier dood te bloeden. de voorstelling was al een tijdje aan de gang en de torero met pauze terwijl een paar medewerkers de stier een 'genadesteek' toebrachten. Daarna kwam er een prachtig zwart paard met een sierlijk tuig en daarachter werd het lijk van de stier aangebonden. Met een parmantig drafje werd het paard een keer door de arena geleid waarna het de stier van het toneel sleepte. Het echte gevecht wilde ik eigenlijk ook niet zien, maar wat er met de stier verder ging gebeuren vond ik wel interessant. Buiten de arena stond een groezelig pick-up truckje klaar waar het kadaver in werd gehesen. daarna reed het wrak 20 meter verder waar een groezelig pleintje was met een viertal vieze mannen. Gewapend met machetes gingen ze het lijk te lijf. eerst de pootjes met een paar doffe klappen eraf, waarna ze op een hoopje werden gegooid waar er al een twaalftal lagen. heel behendig werd daarna de glanzende zwarte huid eraf gestroopt waaronder de pezen en spieren zichtbaar werden. Een van de mannen had ondertussen door dat ik foto's aan het maken was en ging erop zijn gemak voor poseren. ingewanden aan een haak, koppen op een rijtje en rest van karkas aan vleeshaken aan een gammel houten rek. het vieze pleintje werd steeds roder en viezer.

Ondertussen was het al laat geworden en moest ik me gaan haasten om op tijd mooi en gestreken in de kerk aan te komen. In het hotel was mijn vader ook nog niet erg op dreef, dus moest nog een 20 minuten op hem wachten voor ik kon douchen. Nadat ik mijn kostuum aan had gedaan kon ik doorgaan voor butler. Mijn vader was nog niet klaar en het was nog maar 15 minuten voor het begin van de trouwmis. En tsja en enige dat in Mexico wél op tijd is zijn de missen. Maar nee, mijn vader wou nog wachten op zijn neef die nog later was begonnen met verkleden. Dus langzaam tikten de minuten voorbij en het werd 8 uur en we waren nog niet vertrokken en in de verte luiden de kerkklokken al. Dan maar zonder neef waar kostbare minuten aan verspild waren en snel een taxi in. Onderweg werd mijn vader opgebeld door Olga, de moeder van Fer dat het wel de bedoeling was dat mijn vader op de vaderstoel naast haar plaats zou nemen 15 minuten geleden. Mijn vader tierend en vloekend in de taxi van ze: pinche Fer waarom heeft hij me niet gezegd dat ik op tijd moest komen en waarom heeft hij me niet concreter gezegd dat ik in hetzelfde pak als hij moest komen. Vijfentwintig minuten te laat kwamen we aan bij de kathedraal en mijn vader had zijn stropdas nog niet aangedaan. Ik kon het niet doen voor hem, dan maar een verre bekende aanspreken om de stropdas voor hem te knopen. Middenin de mis mijn vader tot voorin de gevulde kerk lopen om naast Olga te gaan zitten, zodat de ouderlijke stoelen eindelijk allemaal een bezitter hadden.

Na de lange mis die ik benutte om plaatjes te maken van deze emotionele aangelegenheid was het tijd voor een feest, maar anders dan dat ik had gevreesd was het ontzettend koud bij de golfbaan waar het feest in tenten was ondergebracht. Het onvegetarische eten ging aan mij voorbij, waarna de oudjes klagend van de kou de aftocht maakten en de jongelingen gingen dansen. Mij werden wat basis dansprincipes bijgebracht door een mexicaanse schone waarna ik het onderwerp van gesprek werd, omdat iedereen toch van me verwachte dat ik gebruik zou maken van avances. Voor veel mexicanen is het onbegrijpelijk om niet in elk stadje een schatje te hebben, laat staan niet eens op zijn minst in elk land. wat niet weet wat niet deert, maar het lijkt me dat de persoon in kwestie toch op het minst vermoeden moet hebben van eigen acties. Dus het koste me veel gezanik aan de kop om uit te leggen dat ik niet had gevraagd welk kamernummer 'la morenita' had noch haar nummer had gevraagd, en dat ik toch echt dinsdag weg zou gaan uit mexico ook al kon ik hier zoveel schatjes hebben als ik wil.

Om vier uur werd de stekker eruit getrokken en waren alle bezopen vrienden van Fer vastbesloten om verder te feesten in San Miguel, maar voor vele was de weg tot de auto een hindernisbaan. Ik zou meerijden met Alejandro, maar naast ons kwamen twee jongens een auto opendoen met héél véél vallen en opstaan, en ik besloot in die auto te rijden opdat er een gelukkig einde van het feest voor een ieder op zou zitten. Een van de jongens zat achterin te lallen dat ik voorzichtig moest rijden omdat de auto van zijn moeder was, en dat hij maar beter kon rijden. De ander zat vanaf de passagiersstoel naar buiten te kotsen, en de hele terugweg was voor mij een komische terugblik op het feest. Uiteindelijk kon ik om 5 uur naar bed na de bezopen lui uit de auto te krijgen.

Mijn nachtrust was van korte duur, ik stond om een uur of 9 onder de douche, het lukte niet om verder te slapen. Om 10 uur kwam Ricardo me ophalen om een culturele tour te maken. Na het ontdekken van de kunstschatten van SM gingen we met een hele familiestam drinken op een fantastisch dakterras van een toffe tent. Ik werd daar helaas niet met rust gelaten, en alleen ondervraagd over mijn niet bestaande avonturen met het meisje waar ik de avond tevoren mee had gedanst. Helaas wat vroeg naar mijn zin ging ik met Manuel terug naar Guadalajara, net toen er bekende vrienden en familie van Fernando hun entree maakten. Nu kom ik weer het lage land bezoeken, ik weet niet of ik de verleiding kan weerstaan om mee te feesten bij het dubbele eeuwfeest van de onafhankelijkheid in september en het eeuwfeest van de revolutie in november... Ook al zijn het gekke, onbetrouwbare, ruziënde mensen in Mexico, ze zijn ook liefhebbende zorgzame vriendelijke familie en vrienden. De mensen in Nederland hebben ook zo hun portie problemen en mooie kanten, en het weer is beter in Mexico! Ik zal altijd een Nederlandse Mexicaan blijven.

Voor nu is dit mijn laatste avontuur of misschien wel meer beschouwing vanuit Mexico.

wordt vervolgd...

Basilio Vadillo op Google maps

Ver mapa más grande

De bruine deuren zijn van het huisje van mijn vader. De groene auto voor het huisje van mijn broer Daniel.

Spanning en verveling

Het zit er bijna op, waarschijnlijk... Mijn retourticket is voor 30 maart en dat betekent vanaf vandaag nog 18 dagen hier in Mexico wat vervelen, wat zonnen, en nog een kans kan hebben op een plekje bij Canana films, een filmdistributie en productiehuis in Mexico-stad waar de bekende Gaël Garcia Bernal, de neef van mijn halfbroers een van de scepterzwaaiende producers is. Eigenlijk zou ik afgelopen woensdag in Mexico stad een gesprek hebben met de baas Pablo Cruz, maar dat werd een paar uurtjes voor mijn vertrek verzet naar aankomende woensdag, de bus was al betaald, het hotel nog niet. Dus mijn spanningsboog werd ruw onderbroken, achteraf gezien was het de vraag mijn zenuwen het aan hadden gekund om het levend uit te zitten die spanningsboog. Nu heerst er vooral verveling, maar er is mij gezegd, als er een mogelijkheid wordt gevonden om in Guadalajara city een gesprek te organiseren dan wordt ik daar van op de hoogte gesteld. Het filmfestival van Guadalajara is vandaag begonnen en de grote mannen van Canana zijn van de partij. Misschien maakt die spanningsboog wel een exponentiele koers, maar dan heb ik in ieder geval geen tijd om mij er druk over te maken.

Maar nu heerst er vooral verveling wat zich uit in facebook sessies die ik nog geen half jaar geleden als zeer belachelijk had gezien, wat gitaarspelen en elke dag mijn portie sport. Maar ook de twijfel groeit over de steeds nabijere toekomst. Wordt de sollicitatie iets meer dan 2 weken verschoven zal ik er nooit achter komen of Canana iets voor mij was. Vinden ze me aankomende woensdag een aardige knul die ze wel op weg willen helpen dan is de retourdatum naar Nederland een die in de bodem van een koffiekopje kan worden gelezen.

Ik hou jullie (trouwe lezers) op de hoogte. (ik weet wel dat het voor jullie spannender is als ik bijna dood ga in het mexicaanse verkeer, maar voor mij komt dit in de buurt)

Overleven in Mexico

De afgelopen dagen een paar keer op 'good old Mexican fashion' het loodje gelegd. Toch ook waren het ook leuke dagen, voor het eerst in 6 jaar weer naar het strandhuis van mijn oma geweest, ontzettend relaxed en ontspannend, zo vanuit het huisje het privéstrand op banjeren en met uitzicht op een eilandje op iets meer dan een kilometer de zee in. Veel gelezen (Sherlock Holmes: The Hounds of Baskerville, The Junglebook en een deel van Robinson Crusoe) en gerelaxed. Helaas heb ik maar 2 keer op en neer naar het eilandje kunnen kayakken, omdat ik na een paar dagen mijn rug flink had bezeerd bij een poging om een palmboom in te klimmen.

Na al deze koetjes en kalfjes begon de pret toen ik de auto van Bertha leende om daarmee naar Sayulita te rijden, een klein dorpje met heel veel gringo's en een onbeschrijfelijke vibe. De surf is er erg goed, het strand smal met op 10 meter van het water meteen allemaal kleine winkeltjes en restaurantjes op elkaar gepropt, het dorp heeft veel hoogbouw (3 verdiepingen) met een kleine plaza straatjes vol met dronken amerikanen, spirituele lui, jongelui, ouwelui, surfers, allemaal in een niet al te grote vallei met niet veel plek, en geprobeerd om daar dan toch alles in te proppen. Mooie schone straten lopen van het strand het dorp in en toen ik er zo rondliep was het moeilijk een euforisch gevoel te onderdrukken. Na een veggieburger en een bezoek aan de lokale markt en kermis ging ik bijtijds weer terug naar Guayabitos, om Bertha en Mario niet te lang van hun nachtrust te ontdoen.

Op de pikdonkere weg kwam ik al snel achter een vrachtwagen van Bimbo-brood waarvan een ziekelijk wit beertje me met een grimas aanstaarde. De weg was bochtig en de vrachtwagen had 2 aanhangers en ik wachte geduldig mijn kans af om de dodemansinhaalmanoeuvre uit te voeren. Op een gegeven moment gaf de vrachwagen mij het teken van een inhaalkans en na een korte check was ik het met hem eens. Plankgas begon ik de vrachtwagen in te halen, helaas was dit automatische autotje van 12 jaar oud flink stug afgesteld en het leek alsof ik Nike air max zolen moest platdrukken om de gewenste snelheid te halen. Huiveringwekkend langzaam passeerde ik de twee aanhangers en ondertussen kwam de heuveltop met mogelijke verassingen erachter bangmakend dichtbij te komen. Ik had nog 6 meter van de vrachtwagen in te halen en er begonnen lichten vanachter de heuvel de mist op de top van de heuvel te verlichten. Met angstzweet en billen in een notenkraker wist ik het gaspedaal met een uiterste krachtinspanning op de grond te krijgen en met duizelende snelheid wist ik net tussen met tegenligger en de vrachtwagen vol sponsbrood naar de vrijheid ontglippen. merkwaardig was dat de auto mij als beloning voor mijn uitzonderlijke verhandelingen twee rode lampjes gaf als dank: remmen en accu. Voordat ik had kunnen bedenken wat dat betekende vloog ik nog steeds goed op tempo de volgend bocht uit want blijkbaar was er niet meer genoeg stroom in het autotje om de stuurbekrachtiging aan te zwaaien. Alsof ik iemand de nek om aan draaien was sjorde ik aan het stuur bocht in, bocht uit, en gelukkig had ik ondertussen gemerkt dat ik met mijn meer dan 100 km per uur over de mexicaanse nevelige tropenweggetjes toch nog wel op mijn remmen kon vertrouwen. Toen ik eindelijk het nekomdraaien zo goed en zo kwaad als het ging onder de knie had begon ik tijd te hebben om na te denken over de niet directe maar wel bijna directe gevolgen van de 2 indringend brandende lampjes. Er moest iets met de dynamo zijn en dat betekende dat ik een beperkte hoeveelheid kon rijden voordat de auto stilviel, maar nog leuker de lampen van de auto onverbiddelijk het leven zou laten, net zoals ikzelf filosofeerde ik. Met matige snelheid en argusogen op het dashboard reed ik verder en bereikte ik uiteindelijk het strandhuis.
De volgende dag ging Mario naar de garage om het euvel te verhelpen, maar op de acculading haalde hij het noet tot aan de werkplaats 2km verderop en strande op klaarlichte dag op de doorgaande weg...

Dit alles goed en wel overleefd was het weer tijd om het paradijselijke tropenstrand te verlaten en naar de grote stad terug te gaan. Mario reed, ik naast hem en op de achterbank lag de oma te snurken. Af en toe kwam ze uit haar sluimerstand tot leven om Mario zijn wel al dan niet verdiende portie afzeiken te geven waarna het geweeklaag geleidelijk overging in een nieuwe snurksessie. Op een gegeven moment op een stuk weg wat de woeste naam "plan de barancas" (canyonroute) droeg zat ik zoals ik wel vaker deed nauwlettend mee te kijken met de stuurmanskunsten van Mario die ook niet meer de jongste is, en onder dat ik mij verbaasde dat hij niet in zijn linkerspiegel had gekeken voor zijn baanwissel zag ik dat hij zeer grof zonder enig besef een pick-up aan het snijden was die zich al halverwege de auto bevond. Ik roepen naar Mario en wijzen en even voor de handigheid vergeten wat ik nou moest zeggen, en ondertussen bedenken dat er een zwaarbeladen vrachtwagen op 50 meter achter ons ook diezelfde helling afbulderder en er gingen 2 of 3 seconden voorbij gevolgd door een doffe klap. Mijn leven ging niet aan me voorbij en we reden -katholiek gezegd- godzijdank verder waarop Bertha wakkerschrok en autoritair inlichtingen vroeg over de toedracht van de verstoring van haar schoonheidsdutje. Mario was hysterisch en ontkende dat het zijn schuld was dat er een botsing was geweest. Hij was vastbesloten om meteen te zien wat de schade was en Bertha commandeerde me dat ik de nummerplaat van de andere auto moest opschrijven die ik niet had gezien. Dus stopten we op de halve vluchtstrook met een colonne woeste vrachtwagens achter ons die met moeite de auto wisten te ontweijken die half op de rechterbaan stond omdat de vluchtstrook gewoonweg niet breder was. Bertha en Mario stapten daar uit en gingen op de rechterrijbaan staan kijken wat voor krasjes en verfbeschadigingen het gevolg was van de fortuinlijke ontsnapping aan erger terwijl meer vrachtwagen hun bast moesten doen om deze twee dwaze lui niet tot flensjes te maken. We reden verder en kwamen achter de auto te rijden die met ons had gebotst waarop ik alsnog de nummerplaat moest opschrijven. 2 km verder was er een (veilige) parkeerplaats waar de betreffende auto stopte en wij dus ook en Mario wou weten waarom die man in godsnaam tegen ons was gebotst (ik had me nog steeds niet over zijn schuld uitgesproken uit angst voor de hysterische uitval van Bertha) en die man legde vriendelijk maar resoluut de echte toedracht uit waarbij hij op het linkerspiegeltje wees en vroeg die in het vervolg wél te gebruiken. Hierop begon mario aan zijn onschuld te twijfelen en in te zien dat hij in de fout zat waardoor hij helemáál van zijn apropot werd gebracht en hij een zeer onzekere factor op de weg werd. Ik vroeg hem daar op de parkeerplaats of ik verder zou rijden maar dit kon hij niet accepteren en ik legde me erbij neer dat ik de rest van de weg mijn leven in zijn handen moest leggen.

Uiteindelijk toch nog in Guadalajara aangekomen opdat ik dit kon schrijven. Maar toch maak ik dit soort avonturen niet graag vaker mee. Groetjes voor jullie in Nederland en voorzichtig op de weg!

Ojo de liebre

Een zeeleeuwenpup in de baai 'ojo de liebre'

Baja California sur

waterval sol de mayo

Na nog een punta perula avontuur zijn Annemiek en ik naar La Paz, BCS afgereisd alwaar we een auto hebben gehuurd. De eerste dagen hebben we in een hotel in cabo san lucas gezeten. Voordat we daar kwamen hebben we overigens te maken gehad met de corrupte politie die ons vriendelijk 1000 mxn (55euries) lichter heeft gemaakt door ons een steekpenning te laten betalen voor een onbestaande overtreding die ik volgens hen had gemaakt.

Cabo San Lucas heeft een mooie ligging, maar de grootscheepse touristische attractie maken het weer wat ordinair. Vanuit Cabo San Lucas hebben we over zandweggetjes een daguitstap gemaakt naar een waterval die heel mooi 'Sol de Mayo' heet, en waar men ons vriendelijk maar resoluut 150 pesos afhandig maakte om op hun 'parkeerterrein' te mogen staan en een kwartiertje verder te wandelen naar de waterval. Prachtig was het wel en op zich die 8 euro wel waard, maar toch het is Mexico...

Na Cabo zijn we naar het noorden getrokken, helemaal naar het 900 km noordelijker gelegen guererro negro, een plaatsje gedomineerd door een zoutmagnaat die in een groot duingebied wat veel wegheeft van de sluftervallei op texel zout wint. de duinen omringen de baai die ojo de liebre heet (hazenoog) en waar veel walvissen komen.

Wordt vervolgd (als ik meer foto's HDR heb bewerkt)

Punta Perula II

View Punta Perula in a larger map

Punta Perula

Eindelijk heeft Manuel zich aan zijn woord gehouden en zijn we naar het beloofde punta perula gegaan. Een trip van bijna 6 uur brengt je naar een stuk maagdelijke kust van Jalisco. Een klein dorpje, 8 km strand met 1 km voor de kust een aantal eilandjes met veel vogels.

Wat men doet als men de verveling voorbij is...

Een paar jaar geleden begonnen om dit filmpje te maken, en nu ik echt niets anders meer te doen had het afgemaakt...

HDR!!!

Mijn nieuwe verslaving: HDR! Ik heb een beetje zitten klooien, een tutorial en wat programmatjes. Ik heb dan wel niet zoals het hoort verschillende fotos gebruikt om een 32 bits afbeelding te maken, maar wel een raw beeld en die met 1 stop onder en overbelicht en normaal uitgeladen, en deze drie beelden gebruikt om er een HDR bestand van te maken. Met een HDR bestand kan je echt ontzettend zitten klooien! In het origineel van onderstaande zat geen sfeer, het was midden op de dag. Meer HDR foto volgen.

Het nieuwe jaar

Met oud en nieuw zouden we eigenlijk in San Blas zitten, maar Manuel liet het op het laatste moment afweten. Dus ik zat aan te kijken naar een oud en nieuw waar ik zonder enig feest min of meer opgesloten in guadalajara zou zitten, zonder vuurwerk, zonder bezoek, kortom niet het zwoele en gezellige San Blas waar ik naar had uitgekeken. Ik heb alles op alles gezet om in ieder geval uit de stad te komen, in eerste instantie zouden we naar een tante van Manuel in Chapala gaan, maar dat ging ook niet door. Uit eindelijk zijn we naar het bos la Primavera gegaan, waar we een vegetarische asada hebben gehouden, Manuel Vicky en ik, Omar en zijn zusje waren bij hun oma. Helaas was de toegang tot het warme riviertje wat door het bos stroomt gesloten.

In het bos konden we de nieuwjaarspistoolschoten van de dronken rancheros uit de omgeving horen, ze zijn hier blijkbaar nog meer van het wildwesten. Achja in Nederland zijn er ook een aantal die nog van de VOC zijn...

2 dagen na nieuwjaar ben ik uiteindelijk wel naar San Blas gegaan, nadat de beloofde trip al 3 keer naar 'mañana' was verschoven door Manuel. Daar heb ik een week in de zon kunnen zitten, af en toe wat surfen, de laatste paginas van mijn boekenvoorraad aansprekend, een paar locals bevrienden en wat vissen. Helaas hadden de locals ook een 'mañana' mentaliteit, een kampvuur dat we hadden afgesproken om te maken kwam dus pas dagen later dan afgesproken, en er waren maar 2 van de 5 van mijn San Blasvrienden.

Weer terug in Guadalajara, die fantastische stad was Cinthia al naar New Orleans om op te passen op de baby van haar neef Gael Garcia Bernal. Ze heeft hem gevraagd of hij bij zijn productiehuis Canana geen werk voor me had. Als ik naar Mexico stad ga mag ik daar wat klusjes uitproberen. Niet meteen als big shot werd natuurlijk benadrukt, iets wat ik ook niet echt had verwacht, maar het lijkt mij wel een goede plek om aan de slag te gaan.

Voor als Annemiek komt heb ik tickets geboekt naar Baja California sur, gaan we lekker walvissen spotten, en naar de stranden van La Paz en Los Cabos. Ik heb ook meteen een kaart gekocht van Baja California om naast de kaarten van Nayarit, Jalisco en Mexico mijn muren te sieren. Ik vraag mij trouwens al een tijdje af of California niet een ontzettend mohammedaanse naam is, afgeleid van kalief, het zou wel een lachertje zijn als dat etymologisch zo in elkaar zou steken.

From Mijn kamer met kaarten

From Mijn kamer met kaarten

From Mijn kamer met kaarten

Watervallen

Ondertussen zit ik al bijna een week in San Blas, Waarin ik de eerste 4 dagen Omar in mijn eentje onder mijn hoede had. Op zich ging dat goed, maar Omar wilde het liefst zo min mogelijk ondernemen, omdat hij bang was te verdwalen.

Ik heb 2 schotse jongens ontmoet in de San Blas social club, een relaxed tentje waar voornamelijk buitenlanders komen. De jongens waren aan het fietsen van het noorden van Alaska tot aan het panama kanaal. Het toeval wou ook zijn aandeel hebben; de jongens ondernamen de trip omdat ze voor een productiehuisje uit Utrecht een reportageserie maakten over hun reis. Deze serie moet in 2011 via de avro op de buis komen.

De jongens campeerden bij het steners surfcamp van Pompi's (billen). Ze nodigden mij uit om met ze rond te hangen, er waren nog een aantal zwitsers, canadezen, een frans amerikaanse mesties en twee finse dames, Tulia en Annie. Groot feest op het strand met kerst met mijn blanke metgezellen.

Het begon met tequila shots uit een plastic glaasje gefabriceerd uit een afgeknipt topje van een cola flesje. Al snel was de fles leeg, en men was te lui om naar het dorp te lopen, dus ik aangeboden om met de camioneta die ik bij me had van Manuel hen te brengen. Toen we weer terug waren gingen we verder met de shots, ditmaal uit een grote schelp en met een dennekrans op het hoofd van het slachtoffer.

Toen ook de 2de liter op was was het weer tijd om naar het dorp te gaan; ditmaal met zijn allen. Dus ik ditmaal met een aantal shots tequila achter de kiezen en 10 man in de pick-up de aantal blokjes naar het dorp gereden. Hier at men voornamelijk, en besloot men van een 3de fles af te zien.

Terug op het strand verder met bier en wodka en een mooi kampvuurtje. Ondertussen hadden Annie en Tulia verschillende avances gemaakt bij verschillende anderen van de club (do you have a girlfriend? aan mij: ¿tie-een-es noo-wie-aa?) uiteindelijk visten ze naast het net, maar het was komsich om waar te nemen. De volgende dag ging de helft van de kliek weg en was het uit met de pret.

Vandaag zijn we naar watervallen geweest bij Cora, Een rit van een uur vanuit San Bolas, waarvan de laatste 10 km minstens de helft van de tijd in beslag namen. Daarna moesten we een stuk naar beneden lopen om bij een idyllisch meertje tussen de opreizende bergen te komen waar een waterval in stortte.

Feestje hier feestje daar

Het probleem in Mexico is dat men denkt dat gezelligheid geen grenzen kent, en dat gezellige bijeenkomsten vervelend saai kunnen worden als er te lang gezellig wordt gedaan. Gister was ik bijvoorbeeld uit eten gegaan met mijn vader, mijn 2 ooms en mijn tante. We gingen naar een voor mexicaanse begrippen peperduur restaurant, om daar vervolgens 4 uur te vertoeven, waarbij mijn vader en mijn ooms ieder een biefstuk verorberden dat er uit zag of het op zijn minst een kilo woog en dat ongeveer 50 cm lang bij 15 cm breed bij 10 cm hoog was. de rekening voor 5 personen kwam neer op 1800 pesos, ongeveer 90 euro, wat 1500 pesos meer is dan dat je gewoonlijk kwijt bent.

Vandaag was ik uitgenodigd bij mijn ome Eddy, die in zijn fabriek een familiebijeenkomst hield, met zijn kinders, kleinkinders, moeder en ex-vrouw. Speciaal voor mij was er een Kleine fles johnnie walker black label aangeschaft, wat mijn oom vakkundig tot zich nam in de loop van de middag, en mij gelijk gaf dat whiskey een lekker drankje is.

Leuker was het om mijn pasgeboren achterneefje te zien en mijn achternichtje Carolina. Na een grand total van 7 uur het eerst gezellig te hebben en daarna tussen de dronken mexicanen te bivakkeren was het over met de pret en kon ik eindelijk naar huis, naar de rust van het niet speciaal gezellig zijn.

Carolina op de pooltafel als de heilige maagd tussen de cadeutjes

Mario, El gordo, Mariana , Daniela - vriendin van El gordo, Gloria, Carolina (dochter van Mariana), ik, Eddy, Bertha, Zoontje van El gordo

3D avonturen

Vandaag heb ik de eerste redelijk gelukte kroepoek gemaakt, maar het zet nog niet echt goed uit. Waarschijnlijk was het deeg nog niet droog genoeg. Manuel vond het wel lekker smaken, dus we zitten in de goede richting om kroepoek te maken.

Mijn eigen interesse gaat meer uit naar het maken van een huis in de vorm van een ei, aan het strand. Ik dacht dat het wel een eitje zou zijn om dat in een 3D programma te ontwerpen, maar het is pure abrakadabra voor me die 3D programma's, dus eerst maar een tutorial doorlezen. Het ei heb ik nog niet in 3D, een draaiende wereldbol wat de opdracht in de eerste tutorial was wel.

Apa wassen

Apa de hond hebben we vandaag voor het eerst in 6 weken gewassen, wat nogal nodig was. Apa was niet erg bereidwillig en heeft half het huis bevuild voordat we hem compleet hadden gewassen en gedroogd. Hier een paar plaatjes van de schobbejak in behandeling en zijn vernielzucht.

Apa wassen

From Apa wassen

From Apa wassen

Matrasvergelijking

Fernando mijn een na oudste broer had gelukkig nog een matras liggen dat wel beslaapbaar is, dus nu slaap ik eindelijk goed. Ik heb foto's van het oude en het nieuwe matras, zoek de 5 verschillen.

De verveling nabij

Manuel is elke dag veel aan het werken, en als we iets gaan doen moet ik veel op hem wachten. Zometeen ga ik kijken voor een matras, want het matras waar ik de afgelopen 4 nachten op heb geslapen is niet meer dan een stuk schuimrubber van misschien 10 cm met een stuk stof eromheen.

Men denkt hier dat het in Nederland een stuk kouder is, wat het buiten ook wel is, maar de huizen zijn hier niet geïsoleerd, dus zeker 's ochtends en 's avonds heb ik het erg koud. Blij dat ik meer wollen truien mee heb dan t-shirts.

In het huisje aan de Basilio Vadillo woont tegenwoordig ook een hond, die op vriendschappelijke wijze alle andere bewoners terroriseert. Hier zijn een paar foto's van zijn nietsvermoedende vernielzucht. De hond heet trouwens Apa omdat Omar hem zo noemt, naar een karakter in de tekenfilm Avatar.